Alexander Dobrodiy - człowiek wielce utalentowany. Wypracował swój własny styl jeszcze w 90-tych latach ubiegłego stulecia. Nie uległ trendom współczesnego malarstwa. Motywy architektoniczne, nastrój widowiska teatralnego lub też klimaty marzeń sennych przeplatają się ze światem baśniowym co odzwierciedla nasze skryte odczucia. Pomimo niełatwych treści, obrazy zdają się przenikać nasze wnętrze, ukazują coraz większą głębię, jednak zawsze rozświetlaną przez artystę. Jest to łyk czystego powietrza, którego tak bardzo brakuje nam na codzień. Alexander Dobrodiy to szczery i otwarty twórca, który bezkompromisowo spełnia swoją pasję. Mistrzowski warsztat wykorzystuje w pełni, swobodnie dążąc do zamierzonego celu. W dzisiejszym środowisku artystycznym Kijowa bardzo trudno znaleźć tyle szczerości wypowiedzi. Prace Dobrodiy’a, choć nieczęsto wystawiane, za każdym razem zaskakują, co charakteryzuje prawdziwego twórcę.

źródło: arttu.waw.pl

Andrzej Świętanowski - malarz łączący różne style, za pomocą jednej techniki - farb olejnych. W swojej twórczości wybiega poza potocznie rozumianą wyobraźnie, ponadto wykazuje duże zamiłowanie do surrealizmu. Nie jest absolwentem żadnej uczelni artystycznej, umiejętności zawdzięcza własnej pracy i zamiłowaniu do sztuki.

Andrzej jest coraz bardziej znanym i rozpoznawalnym artystą, zajmuje się animacją, a także restaurowaniem katedrnp.  (Św.Lipka)

http://aristoss.deviantart.com/

Paweł Tkaczyk ur. w 1979 r. w Przeworsku.
Działalność artystyczna: malarstwo, fotografia, eksperymentalno-elektroniczna muzyka
Mieszka i pracuje w Warszawie.

Z okazji jubileuszowego 60. Festiwalu Filmowego w Berlinie
BERLINALE i światowej premiery filmu Romana Polańskiego
„Pisarz Widmo” zapraszamy
w niedziele, 14 lutego 2010, ogodz.18:00
na otwarcie wystawy
POLAŃSKI. AKTOR. REŻYSER

Galeria Magdy Potorskiej

miejsce/derOrt

Berliner Str.165

10715 Berlin- Wilmersdorf
Kuratorzy: Krystyna Zamysłowska i Piotr Kulesza

Koncepcja i realizacja wystawy w Berlinie: Magda Potorska

Współpraca:

Muzeum Kinematografii w Lodzi

Galeria Magdy Potorskiej miejsce/derOrt w Berlinie

Galeria Pawła Korzeniewskiego ArtTu w Warszawie

Oficjalne otwarcie:

Ralph Remstedt, Pierwszy Asystet Romana Polańskiego

Maciej Karpinski,V-ce Dyr. Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej

Goście honorowi:

Ewan McGregor, odtworca głównej roli w filmie”Pisarz Widmo”

Volker Schlöndorff, rezyser filmowy, laureat „Oscara” za „Blaszany bebenek”

Realizatorzy wystawy dziękują Romanowi Polańskiemu za spontaniczna akceptacje i wyjątkową życzliwość.

——————————————————————————————————————————————————————————

Nota o wystawie:

NIHIL MAGNUM SINE ARDORE“/ Nie można osiągnąć wielkości bez pasji /, osobiste motto wygrawerowane na rękojeści „szpady honoru” Romana Polańskiego.

———————————————————————————————————–

Roman Polański stał się jedną z ikon i znaków rozpoznawczych polskiej kultury
i mimo sukcesów i wielkiej, zasłużonej pozycji w kinie światowym nigdy nie traktował polskości jako obciążenia.

Zamierzeniem realizatorów wystawy była próba przedstawienia Polańskiego w dwóch najważniejszych rolach: jako tego, który kreuje nowe, autonomiczne światy, ale tez człowieka pozwalającego sobą kierować.

Wystawa i towarzysząca jej publikacja skonstruowane zostały jako uzupełniające się rozdziały opowieści o artyście kina stojącym po obu stronach kamery, czasami w tym samym obrazie. Młodszej publiczności daje szanse poznania postaci Romana Polańskiego jako jednego z najwybitniejszych postaci kina artystycznego, którego wielka światowa kariera zaczęła się przed półwieczem w Polsce.

Wizualny kształt wystawy został zbudowany w oparciu o materialne ślady powstawania, recepcji, legendy poszczególnych dziel filmowych takich jak fotografie prywatne, fotosy z planów filmowych, portrety jego filmowych wcieleń, rysunki, karykatury, plakaty, afisze, anonse, dokumenty, publikacje.

Pochodzą one z prywatnego archiwum Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdy, Andrzeja Kostenki, Wojciecha Fibaka i wielu innych osób związanych z Romanem Polańskim.

Wystawa ogranicza się do sztuki kina, w którym najpełniej urzeczywistnia się niepowtarzalny talent i osobowość tego artysty.

Wieland Zeitler to malarz który studiował w Wyższej Szkole Malarstwa w Berlinie w latach 1964-71. Jego nauczycielem był czołowy przedstawiciel niemieckiej sztuki Informel, Fred Thieler, uczeń słynnego Carla Caspara i honorowy członek niemieckiej Akademii Sztuki oraz stowarzyszenia artystów “Neue Darmstädter Sezession”. Najbardziej znany jest w Niemczech, skąd pochodzi i Francji gdzie również na stałe mieszka .

Zeitler maluje głównie krajobrazy - widoki łańcuchów górskich, wodospadów, ukrytych między szczytami kotlin i skalnych tuneli. Artystyczne i filozoficzne wykształcenie Wielanda Zeitlera jest podstawą jego sztuki. Malarz ten jest artystą, który w swoich obrazach i za ich pomocą odzwierciedla proces postrzegania. W swoich dziełach nie tylko przedstawia tematy, ale także wprowadza wyobrażenia, które można by nazwać ułamkami lub koniecznymi połączeniami, mostami. Nie stara się o realistyczne przedstawienie rzeczywistości.
Ontologie sztuki tworzą dwie podstawowe wartości: sens i forma. Jego najnowsza twórczość jest stabilna koncepcyjnie, eksploruje wcześniej odkryte i rozwinięte pozycje estetyczne. Otoczony zewsząd nie oczywistością wiedzy na temat przeszłości sztuki pyta, czy po doświadczeniach postmodernizmu można jeszcze naprawdę tworzyć - pisze kuratorka wystawy Magda Potorska.
Warszawska ekspozycja Wielanda Zeitlera nosi tytuł “Między błękitem nieba a niemożliwą głębią”. Prace niemieckiego artysty będą prezentowane w galerii ArTtu (Brzeska/Ząbkowska 18, Warszawa) do 24 stycznia 2010 roku. Ekspozycja powstała przy współpracy z berlińską Galerie der Ort.

Galeria Sztuk Pięknych „ArTtu” (www.arttu.waw.pl)
(Warszawa)
Paweł  Korzeniewski

&

Andre Zarre Gallery (www.andrezarrefineart.com)
(New York City)
Andrzej Zarre

zapraszają na wystawę malarstwa i fotografii.

ELLEN  BANKS
artystka tworzy w NYC. Jej inspiracjami są modernizm i minimalizm, szczególnie dzieła Piet Mondriana. Sztuka Ellen jest charakteryzowana jako podniosłe obrazy geometryczne wynikające z matematycznego
sposobu myślenia znanego z partytur Beethovena, Chopina, Mendelssohna, czy Scarlattiego.
Praktykuje również grafikę i tkaninę artystyczną.
Sztuka Ellen jest fuzją surowości i prostoty minimalistycznej z charakterystycznymi wibracjami ekspresjonizmu abstrakcyjnego.
Ellen wystawia swoje prace regularnie w USA i Europie. Ekspozycja w Galerii „ArTtu” jest pierwszą prezentacją Artystki w Polsce.

CZESŁAW  CZAPLIŃSKI
fotograf, dziennikarz i dokumentalista, od 1979 mieszka w Nowym Jorku i Warszawie. Autor i współautor 30 albumów i książek, kilkuset artykułów i tysięcy zdjęć publikoanych na całym świecie.
Miał sto indywidualnych wystaw fotograficznych m.in. w Narodowej Galerii Zachęta i Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi. Wystawiał w Nowym Jorku, Chicago, Nicei, Moskwie i Londynie.
O Czaplińskim zrealizowano kilka filmów. Dziś sam robi filmy dokumentalne.
Fotografował największe gwiazdy światowej polityki, biznesu i kultury m.in.: Andy Warhol, Gregory Peck, Paloma Picasso, Tina Turner, Richard Nixon, Liza Minnelli, Roger Moore, Henry Kissinger ….Michael Jackson.

Miał ponad 100 indywidualnych wystaw fotograficznych m.in. Twarzą w twarz i Nowy Jork w Galerii Zachęta w Warszawie, Portrety  i Nowy Jork w Muzeum Narodowym w Warszawie i Twarz i maski Jerzego Kosińskiego w Muzeum Sztuki w Łodzi, oprócz tego wystawiał w Nowym Jorku, Chicago, Nicei, Londynie i Moskwie.

O Czaplińskim zrealizowano kilka filmów: Wernisaż Czesława Czaplińskiego, Fotograf, Twarze, Twarzą w twarz, Czarne i białe w kolorze.

Prace Czaplińskiego znajdują się w zbiorach: New York Public Library, Library of Congress w Waszyngtonie, Bibliotece Narodowej w Warszawie.

Wernisaż uświetniła swoim występem Magda Zawadzka. W jej interpretacji „Żabka” Stefanii Grodzieńskiej to miniaturowa perełka kobiecej literatury. Męska rolę w tej scence zagrał Krzysztof Szekalski.

Wystawa potrwa do 23 października.

Ten kontrowersyjny ukraiński artysta komediowy,  Andrij Mychajłowycz
Danyłko, (Андрій Михайлович Данилко), uodził się 2 października 1973 w
Połtawie na Ukrainie. Wykonuje muzykę pop, folk oraz dance, lecz
występuje jako Wierka Serdiuczka (Вєрка Сердючка).

“Piosenki Danyłki oparte są na motywach ukraińskiej muzyki ludowej
wzbogaconej rytmem elektronicznej perkusji, okraszone niewybrednym,
absurdalnym tekstem. Całość tworzy melanż kozackiego disco polo,
piosenki biesiadnej i muzyki chodnikowej, ale z większym rozmachem niż
znamy to z Polski, bo dla Andrija obciach nie ma granic.”

Cóż można by rzec: nic dodać, nic ująć, ale warto też wspomnieć
przeszłość tego artysty, aby zrozumieć pełnię metafory jaką się
posługuje tworząc ten barwny spektakl. Danyłko zaczynał przygodę z
teatrem już w podstawówce. Pseudonim artystyczny został wymyślony
podczas studenckiego konkursu kabaretowego KVN, łącząc przypadkowo
wybrane pierwsze imię Wierka z prawdziwym nazwiskiem jego byłej
koleżanki z klasy Ani Serduk. Pierwszy raz wystąpił jako Wierka w 1989 w
Połtawie. Jego sceniczna kreacja Wierka Serdiuczka jest ekstrawagancką i
krzykliwą kobietą. Jej występy i piosenki utrzymane są w prześmiewczym i
żartobliwym tonie, wiele z nich nawiązuje do piosenek ludowych. Sam
artysta występuje na scenie przebrany za kobietę: nosi drogie futro,
szpilki, ostry makijaż. Jak sam twierdzi, stara się w ten sposób obnażyć
słabości reprezentantek ukraińskiej prowincji: nieznających języków
obcych i słabo wykształconych, ale pewnych siebie i skorych do
wszelkiego rodzaju rozrywek. Pierwszy raz przedstawił ją w szerszym
gronie w 1993 na konkursie “Humoryna” - zdobyła od razu serca
publiczności. W tym samym roku został laureatem konkursu “Wsesmich-93″ w
Kijowie. Dzięki temu występowi zdobył popularność na Ukrainie, zaczął
występować na scenach innych miast, jak również w reklamach. Swój talent
wokalny Andrij Danyłko kształcił w uczelni estradowo-cyrkowej w Kijowie,
gdzie rozpoczął naukę w 1995.

Oprócz muzyki pop i dance, Andrij zaczął tworzyć pod swoim prawdziwym
nazwiskiem muzykę ambient. Jest popularny jednak głównie dzięki postaci
Wierki, pod którą podszywa się podczas większości swoich występów.

W 2005 Wierka Serdiuczka wraz z Michałem Wiśniewskim, który wystąpił
jako Renia Pączkowska nagrali płytę 1…2…3… Próba mikrofonu z
piosenkami Wierki w nowych aranżacjach. Promujący płytę teledysk Hop hop
hop zagościł na antenie kilku polskich stacji telewizyjnych, m.in. 4fun.tv.

Wierka Serdiuczka zakwalifikowała się z piosenką Danzing (tytuł później
zmieniony na Dancing lasha tumbai) do Konkursu Piosenki Eurowizji 2007.
Tekst piosenki wzbudził kontrowersje, m. in. z tego powodu, że powtarzany
jest w nim zwrot, który brzmi jak „I want to see Russia goodbye” (co można
luźno przetłumaczyć – chcę odejścia Rosji precz). Danyłko utrzymywał
jednak, że w tekście znajduje się zwrot pochodzący z języka mongolskiego
– lasha tumbai (nie Russia goodbye z angielskiego), co miałoby znaczyć
bita śmietana taki zwrot autentycznie występuje w piosence  ale według
osób znających język mongolski nie ma z tym językiem nic wspólnego.
Udział Andrija Danyłko w Eurowizji okazał się na Ukrainie sprawą
kontrowersyjną. Po ogłoszeniu wyboru Wierki jako reprezentanta Ukrainy
na koncert Eurowizji ukraińscy nacjonaliści zaczęli akcję zbierania
podpisów pod postulatem wycofania kandydatury. Jedna ze stacji radiowych
zainicjowała akcję protestacyjną, nie zgadzając się na wybór drag queen
jako reprezentanta kraju. Przeciwko artyście wypowiadali się nawet
członkowie parlamentu z partii nacjonalistycznych. Ostatecznie Wierka
zajęła 2. miejsce w konkursie, wyprzedziła ją jedynie Marija Šerifović z
Serbii.

“I właśnie kontrowersyjny Danyłko osiągnął największy sukces spośród
wszystkich ukraińskich artystów próbujących sił w Rosji. A popularność w
Rosji - w praktyce na terenie całego ZSRR - oznacza ponad 250-milionową
publiczność, ogromne nakłady płyt, trasy koncertowe. Nic dziwnego, że
Andrij jest jednym z najlepiej zarabiających artystów w byłym ZSRR.”

źródło: wikipedia, wysokie obsacy / gazeta wyborcza, youmix.co.uk